Soms kan het weken duren voordat ik de motivatie heb om de denkbeeldige pen op te pakken. Ik kan ziel en zaligheid leggen in het schrijven, maar soms is het toch moeilijk om het scherm te vullen met veel zeggende woorden. Vooral de afgelopen weken was de inspiratie ver te zoeken. Gelukkig ben ik niet afhankelijk van inspiratie en kan ik (als ik mijn best doe) altijd wel iets op papier krijgen. Tijd dus om de leegte op te vullen met een artikel. We zien wel wat er uit de pen komt rollen ;-)!

Dit noem ik loslaten. Iets wat ik vooral heb geleerd door mijn ervaringen bij Breekjaar. Inmiddels ligt het programma even stil om plaats te maken voor de zogenoemde reisperiode. Tijdens deze periode wordt van ons verwacht dat we op pad gaan in het buitenland. En dat is ook precies wat ik ga doen. Deze week is het zo ver en stap ik op het vliegtuig naar Spanje. Alleen. Dat zijn de momenten dat ik mezelf verbaas. Zonder Breekjaar was ik niet eens op het idee gekomen om een maand lang te verblijven in het buitenland.

De komende maand ben ik dus te vinden in een kleine woonplaats vlakbij Barcelona. Daar ga ik werken in ruil voor kost en inwoning. In mijn vrije tijd zal ik op en neer reizen naar nabij gelegen gebieden (zoals Barcelona). Nou moet ik alles nog wel plannen, maar dat doe ik als ik ben aangekomen op de plaats van bestemming. Ook dat is voor mij een grote stap. Het liefst zou ik nu al de grootste voorbereidingen willen treffen, maar ik weet ook dat ik mezelf daar heel onrustig mee maak. Ik ben dus de uitdaging aan gegaan om er vooraf (vrijwel) niets aan te doen. Slik. Maar eerlijk is eerlijk: ook dat is een belofte die ik met mezelf heb gemaakt tijdens Breekjaar. En daarom ga ik me er ook aan houden. Het is tijd om mijn perfectionisme te laten varen. Of beter gezegd: het is tijd om mijn perfectionisme op een lager pitje te zetten. Zo kan ik weer ruimte maken voor nieuwe gevoelens en emoties.

Ik kijk uit naar alles wat de toekomst voor mij in petto heeft. Maar eerlijk is eerlijk: stiekem vind ik het ook heel spannend. Gelukkig is dat heel menselijk ;-)!

Ben jij al weleens alleen op reis geweest? Let me know! Ik kijk uit naar jullie verhalen.

__

*Bovenstaande foto is gemaakt tijdens mijn vorige bezoek aan Barcelona (januari '15).

Introductiekamp Breekjaar

Mijn Breekjaar avontuur begon halverwege september op de Veluwe. Snip verkouden ging ik erheen. Ik vond het echt één van de meest enge momenten in mijn leven. Ik heb namelijk echt een pesthekel aan kamperen en vooral als ik niemand ken. Gelukkig bleek het algauw mee te vallen. Op de eerste dag leerden we elkaar beter kennen door allerlei spellen met elkaar te spelen. Dat riep al gelijk vraagtekens op. Waarom? Of beter gezegd: waarom niet? 

In de dagen daarna hebben we elkaar natuurlijk nog veel beter leren kennen. Stiekem was ik heel bang dat ik iedereen wakker zou houden door mijn gehoest in de nachtelijke uurtjes, maar gelukkig heb ik daar nooit klachten over ontvangen. Helaas was het voor mij wel heel vervelend. In de ochtenden stond ik daardoor standaard om vier uur naast mijn bed. Of matras; hoe je het noemen wilt. Desondanks zat het introductiekamp vol met allerlei 'magische' momentjes. Moe en voldaan kwam ik uiteindelijk thuis. 

De weken daarna

Toch begon het echte avontuur pas in de weken daarna. Elke woensdag, donderdag en vrijdag staat er namelijk een kersvers programma voor ons klaar. Inmiddels hebben we al mogen genieten van veel verschillende workshops over (bijvoorbeeld) menselijk gedrag. Heel bijzonder om daar eens de focus op te leggen. Soms is het ook heel confronterend. Opeens zie ik mezelf dan weer in een oud patroon vervallen. Slik. Gelukkig is er altijd ruimte om gevoelens met elkaar te delen. 

De Buitenweek

Twee weken geleden heeft het tweede kamp plaats gevonden. Tijdens deze midweek zijn we vooral bezig geweest met ons eigen gedrag. Na afloop ben ik nog nooit zo rustig geweest. Mijn hoofd was letterlijk geleegd van alle zorgen. Het was heerlijk om de dagen door te brengen met mijn tweede familie. Samen hebben we heel wat gepraat, gelachen en gehuild. Heel bijzonder om dit allemaal mee te mogen maken. 

En nu? 

Momenteel ben ik druk bezig met het voorbereiden van mijn reisperiode. Wonderbaarlijk genoeg heb ik daar binnen een paar uur tijd veel meer duidelijkheid over gekregen. Later deze week koop ik mijn vliegtickets. En dan kan het aftellen beginnen...

Jullie hebben overigens ook nog veel artikelen te goed. Binnenkort zal ik proberen om een fotoverslag van mijn bezoek aan Parijs te plaatsen. Tevens ga ik begin december ook nog even op en neer naar Londen. Ook daar wil ik nog aandacht aan besteden. Ach, we zien wel... Misschien roep ik nu allerlei dingen die ik niet eens waar kan maken. 

Maar nu even iets heel anders...Hoe gaat het met jullie? 

Alweer een paar maanden geleden besloot ik een pauze in te lassen. Ik was net klaar met mijn studie en ik was daar behoorlijk ondersteboven van. Ik had me wel aangemeld voor een nieuwe studie, maar uiteindelijk heb ik me daar ook weer voor afgemeld. Ik had het gevoel dat ik de verkeerde studie had uitgekozen. Na dit besluit ben ik gelijk op zoek gegaan naar een passende invulling voor mijn tussenjaar. Stil zitten is namelijk niets voor mij.

Niet veel later kwam ik op de website van Breekjaar terecht. Deze 'organisatie' helpt jongeren met het zoeken naar een bijpassende studie. In een periode van vijf of tien maanden gaan deelnemers aan de slag met hun persoonlijke ontwikkeling. Vreemd genoeg had ik daar best veel behoefte aan. In overleg met mijn ouders heb ik me aangemeld voor de kennismakingsdag. Vanaf dat moment is het balletje gaan rollen. Een paar weken later had ik zelfs een intakegesprek. Uit dat gesprek bleek dat ik van harte welkom was om deel te nemen aan het tien maanden programma. In deze periode zouden ze me vooral gaan helpen met mijn perfectionisme. Dat klonk (bijna) als muziek in mijn oren. Mijn perfectionisme zorgt er namelijk voor dat ik ontzettend erg kan twijfelen aan mezelf. Dagelijks maak ik mezelf gek met de meest kleine vraagstukken. Het is dan ook niet zo vreemd dat ik vrijwel altijd nerveus ben.

Na het gesprek sloegen de twijfels behoorlijk toe. Ik wist niet of het haalbaar was om mee te doen aan het programma van Breekjaar. Zonder een vast inkomen zijn dat soort dingen namelijk altijd een uitdaging ;-). Uiteindelijk heb ik me toch aangemeld voor Breekjaar. Ik heb behoefte aan sturing in mijn leven en ik denk dat ze mij daarbij goed kunnen helpen. Niet veel later kreeg ik overigens te horen dat ik ben aangenomen bij een grafisch bedrijf. Momenteel ben ik daar alweer twee weken werkzaam als grafisch vormgever. Nu is het alleen nog maar afwachten tot de start van Breekjaar. In de eerste week zal ik op een introductiekamp gaan met leeftijdsgenoten die zich in een soort gelijke situatie bevinden. Spannend! Ik kijk nu al uit naar het komende jaar. Natuurlijk hou ik jullie daarover graag op de hoogte. Helaas betekent dat ook dat ik minder tijd heb voor mijn blog. Ik plaats daarom maar een klein aantal artikelen per week. Natuurlijk zal ik altijd mijn best doen om de boel draaiende te houden ;-)!

Zijn jullie inmiddels alweer begonnen met school? 

Een paar weken geleden kwam ik bij toeval terecht op de website van Breekjaar. Ik was vrijwel direct enthousiast over hun organisatie. Breekjaar helpt jongeren namelijk met invulling geven aan een tussenjaar. Ik besloot me daarom gelijk aan te melden voor de kennismakingsdag. Afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver. 

Samen met Emma, mijn beste vriendin, ging ik op pad naar Breekjaar. We wisten allebei niet zo goed wat we moesten verwachten en we waren zelfs een beetje nerveus. Gelukkig was dat nergens voor nodig. Iedereen was heel vriendelijk en begripvol. Gedurende de ochtend hebben we veel verschillende oefeningen met elkaar gedaan. We kregen daarbij ook de kans om ons verhaal te vertellen aan de andere deelnemers. Dat vond ik een best bijzonder moment. Om mij heen zaten allemaal mensen die vastliepen op een studiekeuze. Ik was niet meer alleen in de keuze die ik gemaakt had. Het voelde ontzettend prettig om even mijn verhaal te delen met anderen. 

Al met al vond ik de ochtend een heel bijzondere beleving. De sfeer was warm en ik voelde me daardoor erg welkom. De tijd vloog letterlijk voorbij. In een paar uur tijd werd ons geleerd om uit de bekende 'comfortzone' te stappen en om fouten te vieren. Uiteindelijk, toen we gingen afronden, voelde ik me heel ontspannen. Het leek net alsof we elkaar weken hadden gekend.

Achteraf gezien ben ik blij dat ik me had ingeschreven voor deze kennismakingsdag. De ochtend was heel inspirerend en ik had het niet graag willen missen. Of ik ga deelnemen aan Breekjaar weet ik nog niet zeker. Dat zal de tijd moeten leren.